แฮ่ หลังจากติดนิยายอยู่พัก ตอนนี้เลยกลับมาแปลฟิกofficial ตามรีเควสของมิช ล่ะค่ะ
ไม่รู้เลยนะเนี่ยว่าวันเกิดคุณคจก.แล้ว กี๊ชชชชชชชชช
ช้าไปวันแต่ก็สุขสันต์วันเกิดนะคะคุณคจก.~~~
 
 
ว่าแล้วก็แปะค่ะ~~
 
 
ที่มา : http://www.nitrochiral.com/staffblog/2012/08/120819_1575.php ค่ะ! 
 
 
 
Photobucket
 
 
 
    วันที่19 เดือนสิงหาคม
    วันนี้นับเป็นวันเกิดครั้งที่สองแล้วตั้งแต่โคจากุกลับมาที่อาโอชิม่า

    แต่เดิมทันทีที่ย่างเข้าเดือน8คุณย่าก็จะคอยบอกคอยเตือนอยู่เสมอว่าจะถึงวันเกิดของโคจากุแล้ว ฉันก็เลยจำวันนี้ได้เองไปโดยปริยาย
    ที่จริงแล้ว......พวกเราจะต้องกินข้าวฝีมือคุณย่าที่บ้านฉลองรวบยอดของปีที่แล้ว แต่เพราะวันนี้โคจากุเลิกงานช้าก็เลยยกยอดไปฉลองกันพรุ่งนี้แทน
    แต่นั่นก็ออกจะเหงาไปสักนิดก็เลยคิดว่าอย่างน้อยก็ให้ของขวัญไว้ก่อนดีกว่า ฉันก็เลยไปบ้านโคจากุ
    พอลองเมล์ไปตอนช่วงที่กะว่าน่าจะเลิกงานแล้ว ประมาณสี่ทุ่มก็มีเมล์ตอบกลับมา
    กะว่าช่วงสี่ทุ่มครึ่งคงน่าจะถึงบ้านแล้ว ฉันก็เลยว่าจะออกไปบ้านโคจากุในช่วงนั้น
    เมื่อเดินพ้นถนนอาโอยานางิที่มีชีวิตชีวาคนละแบบกับในช่วงกลางวันแล้วก็เข้าไปในย่านที่อยู่อาศัยซึ่งความอึกทึกถูกกลืนหายเข้าไปในนั้น
    โคจากุอาศัยอยู่ที่ชั้นสามของตึกสภาพน่าอยู่ใช้ได้ซึ่งอยู่ในย่านนี้

    "งานช่างทำผมทรงญี่ปุ่นเนี่ยกำไรดีหรือเปล่านะ"

    พอฉันพูดพึมพำออกมาเร็นก็โผล่หน้าออกมาจากกระเป๋าที่สะพายอยู่ที่ไหล่

    "เหมือนโคจากุจะดังเอาเรื่องอยู่เหมือนกันนะ"
    "เป็นอย่างนั้นเองเหรอเนี่ย~"

    ระหว่างที่เร็นยังพูดจ้ออยู่นั้นพวกเราก็ขึ้นบันไดแล้วเดินไปตามระเบียงทางเดินของชั้นสอง จากนั้นก็มาหยุดยืนอยู่ที่หน้าห้องด้านในสุดแล้วกดอินเตอร์โฟน
    หลังจากรออยู่สักครู่หนึ่งก็ได้ยินเสียงปลดล็อกประตูจากข้างใน

    "ครับๆ โอ๊ะ อาโอบะเองเรอะ"
    "เหนื่อยหน่อยนะ"

    โคจากุที่เปิดประตูแล้วเยี่ยมหน้าออกมาปรายยิ้มแฉ่ง

    "นายเองก็เหมือนกันนั่นแหละ ขึ้นมาข้างบนสิ"
    "รบกวนหน่อยนะครับ~"

    โคจากุที่เป็นคนเปิดประตูบานเขื่องให้หลบไปด้านข้าง พอฉันเดินผ่านแล้วก็ถอดรองเท้าก่อนจะเดินผ่านระเบียงทางเดินเข้าไปในห้องอาหาร
    ห้องชุดเดี่ยวแบบ1DK(ห้องชุดเดี่ยวที่มีห้องอาหารและครัวในตัว)ของโคจากุค่อนข้างจะกว้างกว่าห้องชุดแบบปกติเล็กน้อย ที่ด้านข้างระเบียงทางเดินจึงมีห้องสุขาและห้องอาบน้ำ ถัดจากนั้นจึงจะเป็นห้องอาหารควบห้องครัว และลึกเข้าไปด้านในสุดจึงจะเป็นห้องนอน
    ถึงจะเคยมาอยู่หลายต่อหลายครั้ง แต่การมาบ้านคนอื่นทำให้รู้สึกตื่นเต้นจริงๆนั่นแหละ
    ตอนที่วางถุงกระดาษไว้บนโต๊ะอาหาร โคจากุก็ตามเข้ามาจากทางด้านหลัง

    "นั่งตรงนั้นสิ จะดื่มอะไรหน่อยมั้ย?"
    "อา แต่ก่อนหน้านั้น เอ้านี่ สุขสันต์วันเกิดนะ"
    "โอ๊ะ ขอบใจนะ"
    "สุขสันต์วันเกิดโคจากุ"
    "ขอบใจเร็นด้วยนะ"

    พอนั่งลงบนที่นั่งพร้อมหน้ากับโคจากุแล้ววางกระเป๋าไว้บนพื้นจากนั้นก็อุ้มเร็นขึ้นมาก็ได้ยินเสียงตีปีกพั่บๆดังมาจากทางประตู

    "โย่ อาโอบะ เร็น มาแล้วสินะ"

    เป็นเบนินั่นเองที่ร้องทักขณะที่ขยับปีกบินเข้ามาหา

    "รบกวนหน่อยนะ เบนิ"
    "เบนิ ดีใจจังที่ดูท่าทางร่าเริงดี"
    "โอ้ ค่อยๆทำตัวตามสบายนะ"

    เบนิร่อนลงเกาะที่ไหล่ของโคจากุจากนั้นขนปีกก็สั่นเทาเล็กน้อย
    โคจากุหยิบถุงกระดาษที่อยู่ใกล้ๆมือด้วยท่าทางดีใจ แล้วก็ล้วงมือเข้าไปหยิบของที่อยู่ข้างในอย่างไม่รีบร้อน
    ขณะที่มองท่าทางอย่างนั้นฉันก็คิดว่า
    โคจากุเนี่ยช่างเป็นคนที่มีกริยาสุภาพทุกท่วงท่าจริงๆเลยนะ
    ถึงท่าทางเจ้าตัวจะดูเหมือนคนหยาบๆแล้วก็มีชีวิตชีวาก็ตามที แต่ดูเหมือนจะผิดคาดไปเสียถนัด
    จะว่าเป็นคนใจเย็นหรือมีความอดทนสูงดีนะ
    แล้วก็คิดว่านิสัยอย่างนั้นเป็นเพราะงานที่ทำหรือเปล่านะ

    "อื๋อ? ไอ้นี่มันหรือว่า......"

    พอฉีกห่อกันกระแทกออกจากของขวัญแล้วเห็นของที่อยู่ข้างในโคจากุตาเบิกโพลงด้วยอารามตกใจ

    "เหล้า......บรั่นดีเหรอเนี่ย ไอ้นี่ท่าทางจะแพงน่าดูเลยนะเนี่ย"
    "ก็เห็นว่านานๆทีเลยอยากให้ของขวัญดีๆหน่อยน่ะ ฉันเองก็ไม่ค่อยรู้เรื่องพวกเหล้าด้วยเนี่ยสิก็เลยลองถามคุณโยชิเอะดูน่ะ"
    "แล้วหลังจากนั้นล่ะ?"
    "ก็บอกมาว่าถ้าจะให้ของขวัญผู้ใหญ่ที่เป็นผู้ชายล่ะก็มันก็ต้องไอ้นี่เท่านั้นแหละ"

    พอฉันบอกไปอย่างนั้นโคจากุก็หัวเราะด้วยท่าทางพิลึกๆ

    "ฮ่าๆๆ ผู้ใหญ่ที่เป็นผู้ชายเรอะ สมกับเป็นคุณโยชิเอะเลยแฮะ เหล้าดีจริงๆนั่นแหละ แต่ว่าก็ว่าเถอะ จะดื่มของดีๆแบบนี้ทั้งทีเหมือนจะยังขาดอะไรหลายๆอย่างอยู่นา......"
    "ขาดเหรอ?"

    แล้วมันขาดอะไรกันล่ะนั่น?
    จะดื่มเหล้ายังต้องมีอะไรอีกเหรอ? หรือว่าคงไม่พูดเรื่องอายุหรอกนะ
    ไม่รู้ว่าเพราะเห็นฉันทำท่าทางแปลกๆหรือยังไง โคจากุถึงได้ลูบคางเล็กน้อยแล้วมองมาที่ฉันก่อนจะยกมุมปากขึ้นยิ้ม

    "ก็ไอ้นี่น่ะเป็นข้อความแฝงจากอาโอบะว่าให้รีบๆเป็นผู้ชายที่เหมาะกับเหล้าขวดนี้ไม่ใช่เรอะ?"
    "............หา?"

    เผลอส่งเสียงออกไปโดยไม่ได้ตั้งใจซะแล้วสิ
    เพราะบทสนทนาเมื่อครู่ท่าทางจะถูกตีความออกทะเลไปถึงไหนต่อไหนแล้วนั่นเอง...

    "ฉันไม่ได้อยากบอกอะไรแบบนั้นซักหน่อย"
    "ล้อเล่นน่า แต่ฉันดีใจจริงๆนะ งั้นมารีบดื่มให้หนำใจกันเถอะ"

    โคจากุเดินไปหยิบแก้วมาจากชั้นวางแล้วกลับมานั่งที่จากนั้นก็เปิดขวดบรั่นดี
    จากนั้นก็รินบรั่นดีลงในแก้วเล็กน้อยแล้วก็ยกแก้วขึ้นกลอกไปมาเบาๆ แล้วใช้ลิ้นชิมรสชาติ
    ฉันแอบมองท่าทางนั้นด้วยความตื่นเต้น
    ถึงจะซื้อมาตามคำแนะนำของคุณโยชิเอะก็เถอะ แต่ผลจะเป็นยังไงนะ
    ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่ารสชาติของวิสกี้เป็นยังไง โคจากุก็ท่าทางมีรสนิยมซะด้วย......บอกตามตรงว่ารู้สึกกังวลอยู่นิดหน่อย
    พอโคจากุเลื่อนแก้วออกจากริมฝีปากแล้วก็เงียบกริบไป

    "......เป็นไงมั่ง?"

    ลองถามออกไปตามตรง
    สักพักริมฝีปากของโคจากุก็ขยับยิ้มกว้าง

    "อร่อย"
    "จริงๆนะ?"
    "อา ไม่ได้โกหกจริงๆนา?"

    ได้ยินอย่างนั้นแล้วค่อยโล่งใจจนค่อยผ่อนลมหายใจที่กลั้นเอาไว้ออกมาได้หน่อย

    "งั้นเหรอ ดีจังที่ชอบ"
    "อร่อยจริงๆนา นายจะลองจิบดูสักคำมั้ยล่ะ?"
    "แต่ว่าเหล้าแรงไม่ใช่เหรอ?"
    "นั่นสินะ นายนี่เข้มงวดเหมือนกันนะเนี่ย"
    "ฉันไม่ได้คอแข็งขนาดนั้นสักหน่อย ไม่เอาด้วยหรอก"

    พอฉันบอกปัดไปแล้วโคจากุก็ถือแก้วด้วยมือเดียวแล้วเท้าศอกลงบนโต๊ะ จากนั้นก็พูดว่า อืม อืม แล้วพยักหน้าอยู่หลายครั้ง

    "ก็นะ อาโอบะเมาแล้วนิสัยเสียซะด้วยสิ งั้นก็อย่าดีกว่ามั้ง"

    เห็นยิ้มท่าทางมีเลศนัยแล้วพูดอย่างนั้นแล้วมันน่าโมโหชะมัด

    "ไม่ได้แย่อะไรขนาดนั้นสักหน่อยนึง"
    "ไม่นา ที่ว่าแย่เนี่ย ตอนเมาคงจะจำไม่ได้ล่ะมั้งนะ"
    "ไม่ได้แย่นะ เนอะ เร็น?"
    "......ไม่แย่...ฉันไม่กล้าฟันธงแบบนั้นหรอกนะ"
    "......เฮ่ย"
    "นั่นสินะ~ ฉันก็เห็นด้วยกับเร็นนะ"

    นี่ฉันเมาแล้วนิสัยเสียขนาดนั้นเลยเหรอ?
    พอขมวดคิ้วเพราะกระทั่งเร็นกับเบนิก็ยังพูดแบบนั้น โคจากุก็มองฉันด้วยใบหน้านิ่งขรึม

    "จะว่าไปแล้วนายจำไม่ได้จริงๆน่ะเหรอ? อย่างตอนที่ดื่มคราวก่อนนายก็จูบฉันน่ะ"
    "............เอ๊ะ?"

    ......เมื่อกี๊พูดว่าอะไรนะ?

    "โกหก"
    "......จำไม่ได้จริงๆเหรอ?"
    "เอาจริงดิ? เอ๊ะ? ......เอ๋??"
    "เข้ามานัวเนียใหญ่เลยนา กดฉันลงกับเก้าอี้ จับหน้าแบบนี้ จับซะแน่นเชียวล่ะ"
    "เอ๊ะ............"

    ทำแบบนั้นไปเรอะ? ฉันเนี่ยนะ?
    กด......โคจากุเหรอ??

    พอฉันทำท่าตะลึงกับเรื่องที่เกิดขึ้น อยู่ๆโคจากุก็ปิดปากแล้วหันขวับไปด้านข้าง
    มองดูดีๆแล้วจะเห็นว่าไหล่ของอีกฝ่ายกำลังสั่นเทิ้มอยู่

    ............
    ............ไอ้หมอนี่!
   
    "โทษที โกหกน่ะโกหก ฉันล้อเล่นหรอก"
    "~~~~~~"

    ฉันหันไปหาโคจากุที่ยังคงกลั้นหัวเราะไม่เลิก หยิบเศษห่อของขวัญมาปั้นเป็นก้อนกลมแล้วเขวี้ยงใส่

    "เจ็บนะ"
    "นายนี่มัน~"
    "ก็บอกแล้วไงว่าขอโทษจริงๆ เห็นนายท่าทางลนลานน่าดูก็เลยเผลอไปน่ะ"
    "............"

    เมื่อกี๊ทำให้รู้สึกเคืองน่าดูจริงๆนั่นแหละ
    จะพูดเรื่องล้อเล่นมันก็มีทั้งดีแล้วก็แย่นะจะบอกให้!
    พอฉันเชิดหน้าหนีแล้วโคจากุก็หยิบแก้ววิสกี้ขึ้นมาเลียเบาๆแล้วก็หัวเราะน้อยๆ

    "อาโอบะ ฉันขอโทษ หายงอนสักทีเถอะนะ"
    "หายงอนได้แล้ว อาโอบะ~"

    ......หนอยแน่
    อยู่ตรงนี้จะทำเมินไปเลยก็ไม่ได้ คนเขาอุตส่าห์แสดงให้เห็นว่ากำลังโกรธอยู่แท้ๆ
    ฉันยังคงทำหน้าบึ้งแล้วจ้องโคจากุเขม็ง

    "ห้ามหัวเราะนะ"
    "แย่จัง พอเห็นนายตอนนี้แล้วก็เลยเผลอนึกถึงเรื่องสมัยก่อนขึ้นมาซะได้"
    "เรื่องสมัยก่อนเหรอ?"
    "โอ้ จำไม่ได้หรอกเรอะ? ก็นายบอกว่าอยากฉลองวันเกิดให้ฉัน แล้วถ้าพูดถึงวันเกิดก็ต้องคิดถึงเค้กเพราะงั้นฉันจะทำเค้ก! ยังไงล่ะ"
    "เอ๋......"

    มีเรื่องแบบนั้นด้วยเหรอ
    จะว่ามีหรือไม่มีนี่ก็......
    ก็พอจะจำได้ว่าชอบเค้กที่คุณย่าอบให้ที่สุดอยู่หรอก......

    "อื๋อ......?"
    "ก็นายน่ะทำเค้กคนเดียวไม่ยอมให้คุณทาเอะช่วยแล้วทำพลาดน่ะสิ แป้งสปันจ์ทั้งแห้งทั้งไหม้ แถมครีมก็เยิ้มเป็นน้ำมาเชียว"
    "เอ๊ะ นั่นมัน......ฉันเคยทำของแบบนั้นด้วยเรอะ?"
    "อา ฉันงี้จำได้แม่นเชียวล่ะ พอฉันกินไอ้นั่นเข้าไปแล้วคราวนี้ท้องไส้ก็เลยปันป่วนก็เลยบอกว่าพอได้แล้วจากนั้นก็โกรธนั่นแหละ"
    "คงไม่ได้โกหกกันอีกใช่มั้ย?"
    "ไม่ได้โกหกนะ"

    หวา......
    ถ้าจริงล่ะก็น่าขายหน้าชะมัด
    ทั้งๆที่เป็นเรื่องสมัยเด็กที่จำไม่ได้สักนิดแท้ๆ แต่รู้สึกเหมือนกำลังถูกขุดคุ้ยความลับที่ตัวเองไม่เคยรู้มาก่อนออกมาแฉยังไงก็ไม่รู้......

    "แต่ว่านะ"

    ไม่รู้ว่าเพราะนึกถึงเรื่องเมื่อตอนนั้นขึ้นมาได้หรือยังไง โคจากุถึงได้ยิ้มอ่อนโยน

    "ไอ้นั่นน่ะอร่อยจริงๆนะ"
    "......นั่นมันต้องโกหกกันแหงๆอยู่แล้วใช่มั้ยล่ะ"

    ไอ้เค้กที่แป้งสปันจ์ทั้งแห้งแล้วก็ไหม้แถมครีมยังเหลวอีกเนี่ย ไม่ว่าคิดยังไงก็ไม่มีทางที่จะอร่อยไปได้หรอก
    พอเผลอตัดมุขแล้ว โคจากุก็ส่ายหน้าด้วยท่าทางอย่างคนไม่ได้ล้อเล่น

    "เรื่องจริงนะ ก็นายน่ะมีทั้งแผลไฟลวกทั้งน้ำตาลทั้งนมเปรอะตรงนั้นทีตรงนี้ทีเต็มไปหมดแต่ก็ยังตั้งอกตั้งใจทำเต็มที่ทั้งๆที่ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อยู่รอมร่อ แบบนั้นใครจะไปรู้สึกว่าไม่อร่อยได้ยังไง"
    "............"
    "ฉันกินจนหมดเกลี้ยงไม่เหลือเลยนา แต่ถึงจะบอกว่าอร่อยยังไงนายก็ไม่ยอมเชื่อ ทั้งๆที่เครื่องปรุงที่ดีที่สุดในการทำอาหารก็คือความรักแท้ๆเลยเนอะ?"

    ......
    ......เอาอีกแล้วนะหมอนี่
    ทำไมถึงได้พูดเรื่องพิลึกออกมาได้ไม่หยุดเลยนะ......
    เพราะไม่รู้จะทำสีหน้ายังไงดีเสียแล้ว ฉันถึงได้หรุบตาลงแล้วแสร้งกระแอมออกมา
    ก็รู้อยู่หรอกว่าโคจากุเป็นคนจำพวกที่จะฉีกยิ้มพูดเรื่องพวกนี้ออกมาได้อย่างไม่อายใคร แต่ถึงอน่างนั้น......

    ปกตินายพูดเรื่องแบบนี้กับพวกผู้หญิงหรือเปล่านะ?
    เพราะงั้นก็เลยเนื้อหอมอย่างนั้นเหรอ?
   
    "อาโอบะ ความรักเนี่ยมองตาเปล่าไม่เห็นนี่ แบบนี้เอามาเป็นเครื่องปรุงได้ด้วยเหรอ?"
    "อย่ามาถามนะ! อีกอย่างฉันจำเรื่องเมื่อปีมะโว้แบบนั้นได้ที่ไหนกัน จะยังไงก็ช่างเหอะน่า ปกติใครเขาพูดว่าความรักเป็นเครื่องปรุงรสกันเล่า!"
    "ไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อย แล้วฉันก็ไม่ได้เข้าใจผิดด้วยนี่? ก็นั่นมันความทรงจำที่สำคัญมากสุดๆสำหรับฉันนี่ แล้วก็นะ......"

    ตอนนั้นเองที่โคจากุมองฉันด้วยใบหน้าที่เหมือนกับคิดเรื่องอะไรดีๆบางอย่างออก

    "ตอนนี้ทำให้กินหน่อยสิ เค้กวันเกิดน่ะ"
    "เอ๋?"
    "ถ้าเป็นตอนนี้ล่ะก็ทำได้แล้วใช่มั้ยล่ะ"
    "การทำอาหารกับการอบเค้กมันคนละเรื่องเดียวกันเลยนะ"
    "ถึงทำพลาดก็ไม่เห็นเป็นอะไรนี่ เพราะสิ่งที่สำคัญที่สุดคือการที่อาโอบะทำให้ฉํนกินต่างหากล่ะ"
    "............"

    พูดเรื่องพิลึกอะไรอีกแล้วก็ไม่รู้......
    เพราะไม่รู้จะทำท่าอะไรตอบกลับไปจริงๆนั่นแหละถึงได้หันหน้าหนีเอาไว้ก่อน
    รู้สึกเหมือนกำลังพ่ายแพ้ให้คนคนนี้ครั้งมโหฬารยังไงก็ไม่รู้......

    "ก็ดีเหมือนกันนะ อาโอบะ ทำก็ไม่เสียหายสักหน่อย มาโชว์ฝีมือด้วยกันเถอะ"
    "อาโอบะ ถ้าจำเป็นยังไงจะให้ค้นตำราอาหารให้ดูมั้ย"
    "......แต่ว่า"

    เป็นเพราะได้ใจจากคำยุส่งของเร็นกับเบนิ โคจากุจึงได้ยกมุมปากขึ้นยิ้ม

    "อย่าได้ใจให้มันมากนักนะ"

    พอตอบไปด้วยน้ำเสียงแข็งๆอย่างไม่มีหางเสียง โคจากุก็หัวเราะหึทำตาหยีแล้วโชว์รอยยิ้มแบบการค้าที่สมบูรณ์แบบให้ดู

    "ฉันหวังในตัวนายนะ"
    "นายนี่มัน~~"

    ......แต่ว่า
    ก็เอาเถอะ วันนี้มันวันเกิดของหมอนี่เสียด้วยสิ
    วันเดียว ไม่สิ ถ้าทำพลาดอะไรไปอย่างมากก็ช้าไปสองวัน
    แต่เพราะหมอนี่บอกว่าอยากกินหรอกนะ งั้นก็ช่วยไม่ได้
    ก็พระเอกของวันนี้คือเจ้าหมอนี่นี่นา
    อืม
   
    ......ตอนที่กำลังคิดอะไรเทือกนั้นอยู่
    ฉันก็ตัดสินใจว่าพรุ่งนี้ขากลับจากที่ทำงานคงต้องแวะซุเปอร์มาร์เก็ตสักหน่อยแล้ว
 
 
 
########################
 
 
 
ตอนนี้จขบ.กะลังฟินตายไป...(ฮา)
แปะแล้วเผ่นล่ะค่า~~

Comment

Comment:

Tweet

โคจากุเลี่ยนมากกกกกกกก
จะอ้วกแล้วข่าาาา
แต่แหม อ่านไปแก้มก็ร้อนๆไป รู้สึกจั๊กจี้แปลกๆเวลาโคจากุพูดอะไรแบบนั้นแฮะ อาโอบะคงรู้สึกแบบเดียวกับเรารึเปล่านะsurprised smile sad smile

#7 By [Spiritus Albus] ♥ on 2014-04-17 01:17

โคจากุเลี่ยนมากกกกกกกก
จะอ้วกแล้วข่าาาา
แต่แหม อ่านไปแก้มก็ร้อนๆไป รู้สึกจั๊กจี้แปลกๆเวลาโคจากุพูดอะไรแบบนั้นแฮะ อาโอบะคงรู้สึกแบบเดียวกับเรารึเปล่านะsurprised smile sad smile

#6 By [Spiritus Albus] ♥ on 2014-04-17 01:17

ขอบคุณมากๆค่ะพี่แปลมาให้อ่าน น่ารักมากกกก
อาเฮียปากหวานมาก แถมยังขี้แกล้งอีก
น้องอาโอบะก็ซึนไม่หยุด อ่านไปแล้วยิ้มไปเลยค่ะ
แบบแว่มันจั๊กจี้มากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!
เราว่าแบบนี้ไงผู้หญิงติดตรึม ถ้าไปพูดกับพวก
ผู้หญิงนะ ยิ่งบ้ากว่านี้อีกค่ะนี่ขนาดผู้ชาย
ละลายตายซะตรงนั้นเลย แอร่กกกกกก
อะไรกันนะช่างตัดผมบร้าอะไรไม่รู้อะ 5555
เฮียน่าจะเปลี่ยนไปเป็นโฮสนะ!!!   
และแล้วสุดท้ายน้องอาโอบะก็ต้องทำเค้ก
ให้กิน(แบบซึนๆ)น่ารักจริงๆ
เหมือนกับภรรยาเอาใจสามีจริงๆ ฮ่าๆ            

#5 By J 0 H A N N D R 0 on 2012-08-19 22:54

ขอบคุณมากครับ
ชอบมากๆครับผม >////<

#4 By chin (103.7.57.18|110.49.240.199) on 2012-08-19 21:28

แอบดีใจมีคนแปลไทยแล้วขอบคุณมากค่ะ  
คู่นี่มันหวานเลียนดีจริงๆ แฮก //มดขึ้นจอ ////////
แต่แอบชอบประโยคที่โคบอกว่าอาโอบะตัวเปื้อนทั้งน้ำตาลและนม แถมทำท่าจะร้องไห
อือหือ  *///////* ชวนจิ้นมากค่ะ
ยังไงก็ขอบคุณสำหรับคำแปลอีกครั้งค่ะ  m>w<m

#3 By yo on 2012-08-19 17:53

โอ้ววววววววววว
มีคนแปลให้แล้วววววววววว /น้ำตาไหลพราก
ขอบคุณมากๆนะคะ 
>v< ชอบประโยคนี้มากเบย
"อาโอบะ ความรักเนี่ยมองตาเปล่าไม่เห็นนี่ แบบนี้เอามาเป็นเครื่องปรุงได้ด้วยเหรอ?" "
ปรุงด้วยใจไงล่ะจุ๊ (ห้ะ)

#2 By Tomi-n on 2012-08-19 16:04

ผู้ชายคนเน้ย์ แย่ แย่มาก ฮึ่ม
อ่านแล้วแบบ โอ้ย อีตานี่ //ก๊าว
หยอดทุกเม็ด แหม่ๆๆๆๆๆๆๆๆ
ชอบประโยคนี้มากๆกร่ะ
"ทั้งๆที่เครื่องปรุงที่ดีที่สุดในการทำอาหารก็คือความรักแท้ๆเลยเนอะ?" 
แบบว่า ไม่ไหวแล้วค่ะ ไม่ไหวแล้ววววววววว //วิ่งกรี๊ดแล้วหายไปในดงหญ้า(?) 
 ขอบพระคุณที่แปลมาให้ได้อ่านกันนะก๊ะ ,,=__=,, //ซบจอกราบทั่นเพ่ย์

#1 By zea-ro on 2012-08-19 15:58