**~空　の　街~** ver. sonno eterno

เมื่อเช้าตื่นขึ้นมาอาบน้ำท่าเตรียมไปมหาลัย ได้ยินเสียงน้องหมาเห่าตลอดเลยค่ะ ท่านพ่อเลยใช้ให้ลงไปดูที่โรงรถก็ปรากฏว่าพบเจ้าตัวนี้เข้า

จะเหลือมหรือหลามก็ไม่รู้ล่ะ รู้แต่ว่าแค่แถวๆปลายหางมันก็ใหญ่เป้ง เห็นห้อยตัวอยู่แบบนี้อย่างน้อยๆต้องมีสักสองเมตรครึ่ง..

ด้วยความที่ว่าเจองูจนชินแล้วเลยตอกแรกเลยคิดว่าจะไล่เค้าไป เพราะเขาก็ไม่ได้ทำอันตรายอะไรเรา แต่คิดไปคิดมาโทรเรียกตำรวจมาจับให้จะดีกว่า เพราะถ้าไล่ ไอ้ที่ร้างข้างบ้านที่เจ้าของมันจะขายก็ไม่ยอมขายแถมปล่อยให้รกร้าง  รับรองว่าเจ้างูมันต้องกลับไปอาศัยอยู่แถวนี้อีกแน่ แล้วก็ไม่รู้ว่ามันจะเข้าบ้านเราอีกเมื่อไรไม่รู้

ตอนแรกก็ว่าจะหยิบขวานมาจามงูให้มันรู้แล้วรู้รอด เพราะเบื่อมากที่ข้างบ้านปีหนึ่งจะถางสักสองสามครั้ง ซึ่งที่ร้างหญ้าหรือต้นไม้มันขึ้นรกได้เร็วอยู่แล้ว เจอมาหมดแล้วค่ะทั้งตัวเงินตัวทอง งูเขียวหางไหม้ งูสิง งูมีพิษบางชนิด ดีที่ยังไม่มีงูเห่าให้เห็น เคยบอกเจ้าของที่ไปว่าถ้าเขาไม่มาถางให้เรียบร้อย หรือกลัวที่จะเสียค่าใช้จ่ายเราหาคนมาทำเองทุกๆสองเดือนก็ได้ขอแค่เขาอนุญาตเขาก็ว่าจะจัดการเอง เรารึก็ยุ่งมากไม่ได้ เดี๋ยวจะโดนข้อหาบุกรุกที่เขาเปล่าๆ

แล้วไอ้เรารึก็สงสารมัน มันเป็นสัตว์จะไปรู้เรื่องรู้ราวอะไร แล้วด้วยอารามรีบต้องไปมหาลัยแต่เช้า(บ้านไทคิอยู่มหาชัยแต่ต้องไปเรียนนิด้าที่บางกะปิโน่น ออกสายคงเข้าเรียน+ทานข้าวเช้าไม่ทัน)

ก็เลยโทรตามตำรวจให้มาจัดการให้ ตอนแรกก็แอบห่วงนิดหน่อยว่าน้องแมวเรามันไปอยู่ไหนนะ แต่ตอนไปถึงหน้ามหาลัยเราก็โทรกลับบ้าน ถามว่ามีคนมาจับงูไปแล้วหรือยัง แล้วแมวล่ะ? ท่านพ่อเราก็บอกว่าน้องแมวกลับมาบ้านแล้ว  ไอ้เรารึก็โล่งใจ

แต่พอตอนเย็นไอ้ไทคิโทรคุยกับแม่แล้วพบว่า..............ในท้องของงูตัวนั้นมี.............แมวของเราอยู่.......

ถึงตอนนี้ไอ้ไทคิเลยพึ่งมาสำนึกว่าถ้าตอนนั้นไม่สงสารมัน หยิบขวานขึ้นสนิมเน่าๆนั่นมาฟันคอมันเสียก็คงดี

ไทคิก็ค่อนข้างรู้ดีว่าแมวมันมีช่วงชีวิตสั้นกว่าคนเราอยู่โข อยู่ได้อย่างมากก็สัก15-20ปี รู้ว่ามันคงไม่สามารถอยู่กับเราได้ตลอดไป แต่ไทคิคิดว่าเวลาหกปีถึงจะไม่สั้นนัก ไทคิก็คิดเสมอว่าก็ยังจะน่าได้อยู่กับมันอีกสัก5-10ปี เป็นอย่างน้อย

ถึงจะทำใจกับการจากไปของมันได้ระดับหนึ่งแต่พอคิดย้อนว่าเจ้างูตัวนั้นมันมาทำร้ายเจ้าเพื่อนตัวน้อยของเรา ในบ้านของเราเองโดยที่เราไม่รู้.....ถึงจะไม่ได้แค้นเคืองอะไรมันมากนักก็ตามเพราะมันเป็นสัตว์นั่นเป็นสัญชาตญาณของมันอยู่แล้ว.....แต่พอคิดว่าตอนที่เจ้าแพนด้ามันโดนรัดกว่าจะตายให้งูมันกลืนเข้าไปได้มันจะทรมานขนาดไหนนะ?

ถ้ามันตายด้วยโรคภัยไข้เจ็บไทคิคงไม่รู้สึกเสียใจเท่านี้....

ตอนนี้ก็คงได้แต่ภาวนาให้มันไปดีค่ะ

พอนึกถึงมันก็มีแต่ความทรงจำดีๆ สนุกๆเต็มไปหมด อยากจะพูดกับมันจริงๆว่าขอบใจที่มาอยู่เป็นเพื่อนกันได้ตั้งหกปี ได้เห็นตอนมันเกิด ได้เห็นตอนมันเริ่มลืมตาครั้งแรก ได้ประคบประหงมเลี้ยงดูมันมาเยี่ยงสมาชิกในบ้านตัวหนึ่ง

ขอบใจจริงๆ แล้วก็ขอโทษที่ไม่สามารถดูแลปกป้องแกได้จนถึงที่สุด

ถ้าไปผุดไปเกิดใหม่ แล้วยังไม่หลุดพ้นจากวัฐจักรแมวก็ขอให้ได้กลับมาอยู่เป็นเพื่อนกันอีกนะ...